کاش بمیرم

سلام خداجانمشروع کردم به نوشتن اما نمیدانم کدام را بنویسمزیادند زیادباید چشمهایم را بر هم بگذارمببینم اول کدام به دلم می آیدیکدو سهمیروم که دو دقیقه فکر کنمزود می آیم!آمدم کاش بمیرم...

سلام خدای مهربانم(ظلمت نفسی)یعنی دارم اقرار میکنم که افتاده ام،که اشتباه کردم؛که انحراف رفتم؛یعنی افتادمآن هم با صورتخاک آلوده و گناه آلودهخسته خسته امواما هنوز زیر لب تو را صدایت میکنممیدانم تو کریمیمهربانیتو خداییتو......امکان ندارد افتاده ای را که صدایت میزند  ببینی و دستش نگیری!دستم گیر مهربانماشکهایم رازخنهایم رافقط و فقط خودت ببین و مرهم بلشنگذار هیچ بشری افتادگی ام را اشکم را و زخمم را ببیندنگذار نمک بپاشند به زخمهای دلمفقط خودت آرام جانم باشجانان من کاش بمیرم...

سلام خدای خوب و مهربانمدلم برای ان روزهایی که اراده میکردم و بلافاصله کار انجام میدادم تنگ هست....مهربانم. منیلای شما چندسال قبل میتوانست با اراده قوی خود سختترین کارهای علمی را در کمترین مان انجام دهد.....حالا اما......خدا جانم شاید چون شکر این نعمت را نکردم، الان به این سختی و خستگی درافتاده ام!ولی شما جباری....شما توابی....شما رحمانی....ودودی...اصلا شما خود خود خود عشقی....میخواهم در این لحظه از درگاه مهربانت بخواهم توبه ام را به خاطر ناشکریهایم ببخشی و دوباره آن روزهای اوج اراده و تلاش و امید را به من بازگردانی....جبران کنی خستگیهایم را....جبران کنی عقب ماندگیهایم را.... مرهم گذاری بر زخمهایم....آه آه چه لذتی دارد مرهمهایت.....مرا از آن اوجهایی که بودم بالاتر ببر.....مرا بزرگ کنخودم را به تو می سپارمقلبم رالرزشهای قلبم را .....آرام کن این لرزشها را ای دلارامم!!! از بس این روح ارسید و لرزید، لرزشهایش به قلبم هم رسیده است.....آرام کن مرا....دلم ترسیده است....زخمدیده است....باورهایش شکسته است... در اوج امید ناامید شده است...دلم را به تو میسپارم....حالش را خوب کن...ذهنم را به تو میسپارم....سلول سلول بدنم را به تو میسپارم ای ولی من....ای خالق من....زنده ام کن....ببخش که ابن امانت را ویران کردم.....ببخشم و آبادم کن ای حضرت عشق....مرا بساز آنچنان که دوست میداری....سپردم خودم را به خودتدوستت دارم منیلای شما۲ دی ۱۴۰۰ کاش بمیرم...